یون سو، افسر پلیس، به جزیره‌ای اعزام می‌شود و شروع به مشاهده موقعیت‌های عجیب می‌کند. یه اون، که پس از از دست دادن والدینش در جوانی در این جزیره زندگی می‌کند، و رفتار دیگران، یون سو را وحشت‌زده می‌کند. کارگردان فیلم، پارک، که همواره بر داستان‌های مربوط به طمع و فروپاشی انسان تمرکز داشته است، بار دیگر گناه انسان و امکان رستگاری را عمیقاً بررسی می‌کند.

آن‌ها بازنده‌اند، اما بازنده‌های دوست‌داشتنی. هر روز در کافه یری می‌نشینند و شیفته این زن جوان چینی کره‌ای هستند. برای یری فرقی نمی‌کند؛ از نظر او، همه آن‌ها به یک اندازه شیرین هستند: جونگ‌بین، یک مبتلا به صرع که شیر می‌نوشد، ایک‌جون، یک مجرم سابقه‌دار خرده‌پا، و جونگ‌بوم درون‌گرا که از کره شمالی فرار کرده است.

هر چقدر کار کنی، همان‌قدر درآمد داری و با آن پول زندگی می‌کنی؛ این گزاره ساده همیشه برای جونگ‌چول یک مشکل بوده است. در کارخانه خمیر سویا که او در زمستانی سخت برای کار به آنجا رفته، رویای سفر به فیلیپین گرم در بهار را در سر می‌پروراند؛ به شرطی که از زمستان جان سالم به در ببرد و سهم خمیر سویایی را که به رئیس قول داده، آماده کند. اما هر چه بیشتر برای زندگی تلاش می‌کند، اوضاع بدتر می‌شود و به زودی، اتاق تخمیر با کپک‌های سیاهی که از هزاران توده سویای جوشیده پخش می‌شود، بوی نا می‌گیرد.